devrim ve anarşizm
anarşizmin felsefesi, gidişata müdahale etmeden kaos ortamında sistemin kendini yaratması ve sorunlarını çözmesi. sistemin evrime tabii olmasının sağlanması.
devrimci mantıkta ise sistem zorlama ile tepetaklak edilir. ama devrimcilerin sandığı gibi sistem çok az parametreyle tanımlanmaz. devrimciler tüm bu parametrelere ulaşma, değerlendirme ve doğru yorumla yeteneğine teorik olarak ulaşamazlar. her devrim muhakkak hüsrandır.
devimcilerin devrim sonrası jakoben tutumdan kaçınabilmeleri imkansızdır. çünkü zorla yıktıkları sistem tepki üretecek, devrimciler buna ‘karşı devrim’ diyecekler ve devrimlerine jakobenizm içinde devam edeceklerdir.
devrim önce kendi evlatlarını yer. Birey yok olur devrimci mücadelede. iktidarlar ürer. özgürlükler askıya alınır. bu durum teorilere de yansır. uğruna mücade ettikleri amaçlar yok olur, araçlar amaç olur.
güç kullanımı ile düzeni bozan iktidarların yine güç kullanımı ile altedilebilceğini düşünmeleri, bundan farklı yöntemlerin söylemi dejenere edeceğini düşünmeleridir.
halbuki güç kullanımı ile sistemi değiştirme, yıkmaya çalıştıkları seleflerinin yöntemi idi. Bu yöntem insanlığın bir geleneği ve hastalığı.
devrimciler de bu güce ulaşmak ve sistemi değiştirmek gayreti içindedir. Oysaki meşru yada meşru olmayan yollarla sahip olacakları gücün önce kendilerini bitireceğinin farkında değillerdir.